Rozdział VI

~

Zbliżał się weekend. Wczoraj przeprowadziłem się do Yuu, oboje stwierdziliśmy, że tak będzie wygodniej dla nas obojga  przynajmniej na jakiś czas. Chłopak zauważył, że od ostatniej nocy bardzo posmutniałem i stałem się bardziej zamknięty w sobie. Zaproponował, żebym na ten czas zatrzymał się u niego – bardzo się bał, że zrobię sobie jakąś krzywdę. O nic nie pytał, po prostu był przy mnie za co cały czas mu dziękowałem. Mimo wszystko widziałem jak bardzo boli go to, że już nie uśmiecham się jak dawniej. Kilka dni temu, otrzymałem telefon od Isao. Stan jego brata już odrobinę się polepszył, jednak przed nimi jeszcze długa droga, do pełnego powrotu do zdrowia. Mężczyzna miał smutny głos, jednak starał się nie załamywać kompletnie. Było mi go bardzo szkoda, ten człowiek zawsze był wulkanem entuzjazmu – tryskał optymizmem i empatią. Podziwiałem to, strasznie mu tego zazdroszcząc, że nawet w kryzysowych sytuacjach potrafił trzeźwo i racjonalnie myśleć. Dla niego nie istniało słowo porażka, czy przegrana. Ciągle powtarzał, że po upadku zawsze trzeba wstać – i nie ważne czy samemu, czy z czyjąś pomocą. Życie nie raz mu wkopało, a on za każdym razem wychodził z tego silniejszy. Był mi bardzo wdzięczny za zajęcie się interesem. Czułem się zadowolony z faktu, że tak mi ufa – a tak krótko się znaliśmy. Jak miałbym mu nie pomóc? Poza tym, bez pracy chyba bym oszalał tutaj, z braku zajęć. Pani Sayuri okazała się mieć złote serce, ze spokojem i troską przyjęła moje przeprosiny, że od kilku dni nie stawiałem się na praktykach. Skłamałbym mówiąc, że obecny czas jest dla mnie łatwy – wręcz przeciwnie. Mało spałem, praktycznie nie jadłem, czasem jedynie wrzucałem w siebie alkohol i leki na uspokojenie. Yuu obserwował to wszystko z niepokojem, widziałem, że często płakał prze mnie – a mi wtedy serce pękało podwójnie. Nie jestem warty nawet jego. Tyle mi dawał, a ja sprawiałem mu ból. Czułem się jak egoistyczny skurwysyn z zimnym sercem. Ilekroć wracałem myślami do wszystkich wydarzeń, które mnie tak zszargały – ponownie upijałem się, by choć na chwilę zapomnieć. Jedną nogą stałem już na granicy zatracenia się i kompletnego szaleństwa. Od ostatnich wydarzeń przestałem rozmawiać z Chujcięto. Chłopak był zobojętniały i nieczuły. Najwidoczniej i jego męczyły jakieś myśli. Uszanowaliśmy to u siebie nawzajem i niepotrzebnie nie narzucaliśmy się sobie, ze zbędną gadaniną. Choć przyznam, że powoli zaczynałem lubić tego chamskiego dupka. Ayumi od jakiegoś czasu nie pojawiała się w sklepie, co mnie odrobinę zdziwiło, bo zjawiała się praktycznie codziennie. Jej widok niesamowicie mnie koił, była taka delikatną i ciepłą osobą. Jej towarzystwo wprowadzało mnie w stan chwilowego wytchnienia – mogłem tak podziwiać ją całymi dniami, byleby uśmiechała się tak cudownie. Zacząłem snuć domysły, że może pokłóciła się z siwym i dlatego przestała przychodzić. Jednak o nic nie pytałem tak, jak zażyczył sobie tego Miku. Jeśli chodzi zaś o mojego osobistego bezimiennego anioła – i jego również straciłem z oczu. Nie chodził już tą drogą co wtedy, choć czasem stałem wlepiony w szybę niczym glon, wypatrując jego osoby. Moja twarz jakby skamieniała, stała się obojętna na wszystko i wszystkich. Słowa ledwo przechodziły mi przez gardło. Dni mijały, a ja starałem się wrócić do funkcjonowania jak dawniej.

~

Był późny piątkowy wieczór. Od jakiegoś czasu nie zmieniając pozycji tkwiłem w salonie, paląc papierosa za papierosem. Nie odrywałem oczu od ogromnego bilbordu, który był stąd widoczny. Pustka aż huczała w mojej głowie. Ręce drętwiały mi z zimna, moja skóra stała się spierzchnięta i szorstka. Powolnym ruchem, przeczesałem dłonią włosy. Były przesiąknięte zapachem nikotyny. Utsukushi siedział obok mnie na parapecie, przyglądając się całemu temu obrazkowi. Uniósł jedną łapę, po czym zaczął ją dokładnie myć. Pogładziłem go po łbie, na co ten zaczął się łasić. Kąciki moich ust uniosły się prawie, że nie widocznie. Usłyszałem szczęknięcie zamka drzwi wejściowych. Słabe światło wpadło do pomieszczenia, nieznacznie je oświetlając. Zamknęły się one z cichym trzaśnięciem.

- Wróciłem, kochanie. – powiedział wesoło Yuuto. Odpowiedziałem na to nic nie znaczącym mruknięciem. Zgasiłem fajkę, po czym zabrałem się, za odpalanie następnej.

- Pomyślałem, że może będziesz mieć dzisiaj ochotę napić się czerwonego wina, wziąłem to które lubisz. Jest piątek, jutro nie pracujesz, spędzimy może ten czas jak ostatnio, co? – zapytał, wymachując butelką. Uśmiechał się, jak zwykle pięknie. Podszedłem do niego wolno, obejmując się ramionami. Było mi zimno. Chłopak usadził mnie na blacie i przytknął swoje czoło do mojego. Dłonią zaś gładził mój policzek.

- Zmarzłeś. – powiedział, szczelnie mnie obejmując. Poczułem, jak przyjemne ciepło bije od niego. Objąłem go, drżącymi rękoma. Wtuliłem usta w jego szyję. – Ichi… - zaczął powoli, jednak nie dałem mu dokończyć. Pocałowałem go, bardzo delikatnie. Chciałem włożyć w to jak najwięcej uczucia i czułości. Muskałem jego wargi, wręcz niewyczuwalnie. Yuu, jak zwykle pamiętałeś o tym co lubię. Chłopak odsunął się ode mnie i spojrzał w oczy. Widziałem w nich tyle radości. Szkoda, że sam odbijałem w nich jedynie cień samego siebie, który został kompletnie wyprany z emocji. Pogładziłem jego usta, wzdychając cicho. Yuuto przechylił swoją głowę, wolno ją zbliżając. Zatrzymał się, na kilka milimetrów przed moją twarzą i wyszeptał:

- Proszę, kochaj się dziś ze mną. – jego głos zadrżał. Zsunąłem się z blatu i ująłem jego dłoń, całując ją. Następnie przeniosłem pocałunki na jego szyję. Odchylił głowę, pomrukując cicho. W tym czasie ułożył swoje ręce na moim torsie, wolna sunąc nimi w górę, aż dotarł do zapięcia mojej koszuli. Chwycił za guzik i zaczął go rozpinać. Przysunąłem go bliżej siebie.

- Tęskniłem Yuu, wiesz? Bardzo. – powiedziałem zachrypniętym głosem. Odwróciłem go i teraz to on usiadł na blacie. Ująłem jego twarz w dłonie i ponownie go pocałowałem. Jego kolczyk w wardze łaskotał mnie, co jeszcze bardziej mnie nakręcało. Położyłem dłonie na jego udach. Dotarłem do rozporka, siłując się z nim chwilę. Chłopak ściągnął ze mnie koszulkę. – Chodźmy do sypialni. – powiedziałem, między pocałunkami.

- Nie, zróbmy to tutaj. – jego dłoń pewnie chwyciła mnie z krocze, na co zareagowałem westchnięciem. Zdjąłem jego spodnie.

~

Poruszałem się w nim powoli. Yuu oplótł mnie nogami w pasie. Moje ruchy nie były chaotyczne, tylko delikatne. Wciąż nie odrywałem się od ust chłopaka, który jęczał przeciągle. Założył jedną rękę na moją szyję, głowę zaś odchylił do tyłu. Jego paznokcie przebijały mi skórę. Zamknął oczy, wychodząc naprzeciw moim ruchom. Był cały rozpalony, jego tors zroszony był kropelkami potu. Światło księżyca oświetlało jego twarz z jednej części. Wyglądał niesamowicie pięknie.

~

Dyszał, powoli, wciąż mocno wtulony we mnie. Uśmiechnął się. Cały ten chłód uleciał ze mnie, kiedy tak go obserwowałem. Dopiero teraz zdałem sobie sprawę, jakiego faceta mam obok siebie. Myśli cały czas kierowałem ku temu nieznanemu, nie doceniając tego, co mam. Troszczył się o mnie, przejmował się tym wszystkim bardziej niż ja. Wszystko co robił, robił z ogromnym uczuciem. A ja, nie potrafiłem tego nawet zauważyć. Czułem jak zakurzone już szczęście, znowu zaczyna we mnie skrzyć. Oczy lekko zaszły mi łzami. Nie chcę i nie mam zamiaru tracić tego szczęścia już nigdy. Nie pozwolę mu odejść.

- Ichi, dlaczego płaczesz? – zapytał, kiedy zimna kropla spłynęła po moim policzku. Teraz już leciały niczym potok, jednak nie z bólu czy ze smutku. Tylko z radości.

- Bo się cieszę, że cię mam. – odpowiedziałem, ocierając krople. – Ostatnio jesteś cały czas przy mnie, sprawiłem ci tyle cierpienia. Chcę ci to wszystko wynagrodzić.

- Jesteś niemożliwy. – westchnął uśmiechając się. – Tak się w końcu robi, jak się kogoś kocha, mam rację? – zapytał po chwili, śmiejąc się serdecznie. Zatkało mnie. Czy on mi właśnie powiedział, że mnie kocha? Serce mi się chyba przekręciło do góry nogami, razem z żołądkiem.

- Yuuto… Ja… To znaczy ty… - próbowałem skleić zdanie. Chłopak przekręcił lekko głowę i zaczął gładzić, mój jeszcze mokry policzek. Uśmiechnął się, kącikiem ust. Ująłem jego dłoń. – Jesteś pewien, tego co mówisz?

- Jak nigdy. – odparł, bez zastanowienia. Poczułem w sobie dziwny impuls, który zmusił mnie do natychmiastowego działania. Nie stracę tej okazji, nie stracę ciebie, Yuuto. Wciągnąłem głęboko powietrze, przymykając powieki. - Wszystko ok? – zapytał.

- Yuu? – mój głos drżał.

- Tak? – nie ma odwrotu. Nie będę nigdy bardziej pewien słów, które za chwilę wypowiem.

- Jesteś jedną z niewielu osób, które tyle dla mnie zrobiły. Poświęcasz mi całą swoją uwagę. Nie widzę mojego życia bez ciebie, co więcej chcę, żebyś spędził je ze mną. - Na chwilę zaniemówiłem. Spojrzałem mu głęboko w oczy. - Yuuto… Wyjdź za mnie.

~

Sunąłem palcem po jego torsie. Uśmiech nie znikał z jego twarzy. Ucałował moje czoło.

- Jak się spało? – zapytał.

- Bardzo dobrze. – położyłem głowę, na jego ramieniu, wtulając się w niego.

- Nigdy jeszcze nie byłem bardziej szczęśliwy.

- Ja też, ale poczekaj, aż naprawdę ci się oświadczę.

- To w nocy, nie było niby na serio? – zapytał, na jego twarzy pojawiło się zdziwienie.

- Było, idioto. – powiedziałem, całując go. – Ale było bez pierścionka i w ogóle. Chcę też tak bardziej oficjalnie. – zdziwienie ustąpiło miejsca rozradowaniu. – Kocham cię.

- Ja ciebie też. – powiedział. – Pamiętasz, że dzisiaj mam próbę mojego zespołu? – Szlag by to, zupełnie zapomniałem.

- Uhm, tak… - skłamałem.

- Chciałbym im dzisiaj powiedzieć, o nas. I o zaręczynach też. Nie masz nic przeciwko, prawda?

- Nie, dlaczego miałbym mieć. To w końcu Twoi przyjaciele. – powiedziałem, przeczesując jego włosy.

- A Ty? Nie poinformujesz swoich? – na to pytanie spoważniałem.

- Nie muszą wiedzieć. – powiedziałem oschle. – I się nie dowiedzą.

- Ale jak…

- Po prostu. – przerwałem, kolejne pytanie Yuu. Podniosłem się do siadu. – Oni nie są mi do niczego potrzebni. - chłopak również usiadł i objął mnie rękoma.

- Rozumiem. – powiedział, całując mnie w policzek. – Chodźmy coś zjeść. – powiedział po chwili.

~

- Znając życie, ta diva zechce zorganizować nam wesele. Pieprzona Primadonna. * (Jak ktoś zgadnie o kogo chodzi, wyślę następny rozdział na email, przysięgam. Liczy się kto pierwszy ten lepszy.) – Yuu zaklął pod nosem, jednak śmiał się przy tym serdecznie.

- To go uświadomisz, że jest w błędzie. – odparłem, obejmując go w pasie. Ciepłym oddechem owiewałem jego szyję.

- Znam go, nie da nam spokoju. – powiedział, pocierając czoło dłonią.

- O której w ogóle tam idziemy? – zapytałem, zaciekawiony.

- Jakoś koło szesnastej. Chłopaki zejdą się trochę później, jednak to ja dziś jestem odpowiedzialny za rozstawienie sprzętu.

-  Ach to dlatego mnie zaprosiłeś na próbę, ty chamie! Bo nie chcesz sam odwalać roboty, co? – zapytałem, śmiejąc się.

- Może. – odpowiedział i odwrócił się do mnie. – Nie mogę się doczekać, żeby pochwalić się wszystkim moim skarbem. – dodał po chwili. Pocałowałem go czule.

- Ty będziesz w sukience. – zaśmiałem się po chwili.

- Nie ma mowy! – pisnął i sam zaczął się śmiać.

~

Drżącą dłonią chwyciłem telefon. Wypadałoby chociaż poinformować Paulę, o tym co zaszło. Ostatnimi czasy dzwoniłem do niej rzadziej, nie z braku czasu czy natłoku zajęć. Nie byłem w stanie komunikować się z kimkolwiek. Pozbierałem trochę myśli, odetchnąłem, chwyciłem papierosa i wybrałem numer.

- Halo? - usłyszałem po chwili.

- Paula? Tu Ichi.

- Dawno nie dzwoniłeś. – jej głos, jak zwykle był pełen entuzjazmu.

- Wybacz, nie miałem zbytnio na to czasu. – nie chciałem mówić jej prawdy, ma swoje zmartwienia, nie będę jej dowalać sowich. – Mam ci coś ważnego do powiedzenia.

- Tak?

- Pamiętasz jeszcze Yuuto, prawda?

- Ten chłopak, którego poznałeś w klubie, mam racje? Co z nim nie tak?

- Zaręczyliśmy się. – skierowałem się do sypialni. Mimo iż Yuu, krzątał się po kuchni, chciałem spokojnie porozmawiać z Paulą.

- To fantastycznie! Kiedy ślub?

- Właściwie to nie wiem. – podrapałem się w tył głowy. – Oświadczyłem się mu raptem kilka godzin temu. – Utsukushi przecisnął się przez szparę w drzwiach.

- Zamierzasz zadzwonić do…

- Nie. I ty też tego nie zrobisz. – powiedziałem oschle. Nie powinienem był tak się unosić, przecież dziewczyna nic mi nie zrobiła. – Przepraszam. – opanowałem się.- Przynajmniej nie teraz, dobrze?

- Skoro tak uważasz. – Mimo iż drzwi były niedomknięte, wyraźnie usłyszałem pukanie dobiegające z przedpokoju.

- Wybacz mi proszę, zadzwonię później. – Podszedłem bliżej by przyjrzeć się, kto przyszedł.

- Hej, Yuu. – Usłyszałem głęboki, męski głos.

- Wejdź proszę. – odpowiedział chłopak. Kroki oddaliły się do salonu.

- Ja tylko przelotnie. Dzwonił Kazu, przekazać, że za tydzień gramy koncert w … - nie usłyszałem gdyż ciszę zmąciło mi przeciągłe miauknięcie Utsukushiego.

- Cholera, przymknij się! – syknąłem cicho.

- Mogłem ci to też przekazać przez telefon, albo na próbie, jednak przechodziłem. Stwierdziłem, że wpadnę. – W tym momencie Utsukushi wydarł się jak opętany. – Masz kota? – zapytał gość. Usiadłem na łóżku, próbując uciszyć kota, jednak ten nie dawał za wygrana. O co mu chodziło?

- Co? A, tak. – odparł zdezorientowany Yuuto. Usłyszałem, jak kroki kierują się w stronę sypialni.

- Jaka rasa? I dlaczego nic nie pow… - w tym momencie wysoki blondyn stanął w drzwiach. Miał ostre rysy, ubrany cały na czarno. Centymetrów dodały mu zabójcze koturny. W uszach dzwoniły kolczyki. Wgapiał się teraz we mnie bezczelnie, po czym oblizał obscenicznie usta i uśmiechnął się zaczepnie. Ruszył w moją stronę kręcąc biodrami. Usiadł, zakładając nogę na nogę, rękę zaś ułożył na udzie. Dopiero teraz przypomniało mi się, że jestem jedynie w bieliźnie, na co się zarumieniłem.

- Widzę, że nie tylko kota masz nowego. – powiedział kusząco. Jego palec wskazujący przejechał po moim torsie. – Jak ci na imię, kotku?

- Ichigo.

- Truskawka? Pasuje ci, bo aktualnie calutki jesteś czerwony. – ponownie się uśmiechnął, a ja czułem, że spłonę.  – Byou. – wyciągnął rękę w moją stroną, lekko zgiętą w nadgarstku. Zrozumiałem, że nie chodzi o zwyczajne potrząśnięcie ręką. Chwyciłem delikatnie jego dłoń i uniosłem na wysokość ust. Kiedy złożyłem na niej motyli pocałunek, chłopak zareagował uroczym chichotem. W tym momencie do pokoju wszedł Yuuto. – Ładniutki, widzę, że szybko się pocieszyłeś po…

- Wystarczy, wydaje mi się, że powinieneś już sobie iść. – powiedział ostro, opierając się o framugę drzwi, z rękoma założonymi na piersi. Jeszcze nigdy nie widziałem go takiego wyprowadzonego z równowagi. O kim mówił, ten cały Byou?

~

- Co to miało znaczyć? – zapytałem, kiedy blondyn już wyszedł. Yuuto westchnął ciężko.

- Zależy co…

- Już ty dobrze wiesz. O czym on mówił?

- Bo widzisz… - podszedł do mnie i objął mnie lekko. Nie odwzajemniłem tego, oczekiwałem wyjaśnień. – Całkiem nie dawno związałem się z takim chłopakiem. On jednak nie traktował mnie poważnie. Nie byliśmy ze sobą długą, raptem dwa, może góra trzy tygodnie. Potem mnie zostawił, bo nie czuł, wiesz. „Tego czegoś.” Nie mogłem się zbytnio pozbierać po tym, jednak wtedy poznałem ciebie i… - był bliski płaczu.

- Już, już. Nie płacz. – objąłem go ciaśniej.

- Przepraszam… Ja naprawdę cię kocham, nikt inny się teraz nie liczy oprócz ciebie… - chłopak wtulony w moją szyję szlochał żałośnie. Uniosłem jego twarz na wysokość mojej i ucałowałem łzy.

- Nie chcę widzieć mojego narzeczonego w takim stanie. – chłopak zaśmiał się ciepło na te słowa.

~

Weszliśmy do obszernego pomieszczenia. Było tu ciemno, w powietrzu unosił się gęsty tuman kurzu, który do złudzenia przypominał mgłę. Ciemna sala prób, miała na wprost drzwi wejściowych scenę. Yuu wskazał mi dodatkowy pokój, w którym były kable, wzmacniacze i stojaki. Pomogłem mu uporać się z tym wszystkim. Kiedy akurat wyplątywałem się ze sterty sznurów, drzwi wejściowe otworzyły się. Ledwo dostrzegłem kto tam wchodzi. Zauważyłem Byou i jakiś dwóch gości, których pierwszy raz widziałem na oczy. Yuu pomógł mi się podnieść.

- Ichi, to jest Jin i Manabu. – wskazał na dwóch chłopaków, którzy uśmiechnęli się niemalże jednocześnie. Jeden z nich nawet lekko mi pomachał. – Byo już znasz. – popatrzył wściekle na blondyna. – gdzie jest Kazuki? – zapytał po chwili. To jeszcze ma ktoś dojść? – W końcu jest liderem, jak na niego to dziwne, bo zazwyczaj przychodzi przed wszystkimi i odwala papierkową robotę.

- Dzwonił, że za niedługo się zjawi. Musi tylko coś załatwić. – odezwał się Jin. Zakręciło mi się w głowie. Pociągnąłem lekko Yuu na stronę.

- Yuu, gdzie tu jest jakaś łazienka? – zapytałem szeptem. Pozostała trójka żywo o czymś konwersowała.

- Za frontowymi trzecie drzwi na prawo, coś nie tak?

- Nie nie, wszystko ok. Zaraz wracam. – po schodach zszedłem ze sceny i pchnąłem ciężki drzwi. Udałem się do łazienki. Zapaliłem światło. Natychmiastowo zobaczyłem swoje blade odbicie w lustrze. Tak to jest, jak się nie je, a pije alkohol. Podszedłem do umywalek i chlusnąłem sobie zimną wodą w twarz. No, muszę się trochę opanować i wrócić tam. Nie chcę zawieść Yuuto. Potarłem skronie dłońmi i poklepałem się lekko w twarz.

~

Po kilku minutach poczułem się zdecydowanie lepiej. Stwierdziłem, że chyba nie zemdleję, toteż ruszyłem w kierunku wyjścia. Kiedy zamykałem drzwi, stojąc do nich przodem, nie zauważyłem osoby którą niechcący popchnąłem odwracając się.

- Przepraszam, nie zauważyłem pana.

- Tym razem przepraszam, a nie patrz jak łazisz?