Rozdział III

~

- Słucham? – Przede mną siedział siwowłosy chłopak.

Miał białe soczewki, kolczyk w brwi i labret. Wyglądał zupełnie jak Takeru z SuG. Ubrany cały na czarno. Na szyi miał srebrny krzyż, na ręce zaś masę bransoletek i pieszczochę. Przeczesał ręką włosy tak, że cała ta biżuteria zadzwoniła. Kolejny Visual? Już mnie tutaj chyba nic nie zaskoczy. Rzucał mi teraz spojrzenie mordercy.  – Jak się tu dostałeś? – zapytałem po dłuższej chwili bezczelnego przypatrywania się mu.

- Isao prosił, żebym Ci tu pomógł. Jemu nie odmówię, ale to nie znaczy, że będę miły dla Ciebie. – Odpowiedział, patrząc na mnie spod byka. No przecież! Zupełnie zapomniałem, że miał przyjść mi ktoś pomóc. Z zewnątrz dobiegał odgłos znajomego dźwięku silnika. Odwróciłem się. Dostawca już przyjechał. Trzeba zabierać się do roboty, a ten dzikus nie może siedzieć tak bezczynnie. Chciałem się odezwać, kiedy dostrzegłem, że chłopak stał teraz oparty plecami o ladę, ręce zaś skrzyżował na piersi. O mało nie wybuchnąłem śmiechem. No proszę, taki kurdupel, a jak pyskuje! Ależ on uroczy. Dostrzegł to, że omal go nie wyśmiałem. Opanowałem się w porę, uniosłem pięść do ust, odchrząknąłem i powiedziałem:

- Jestem Ichi. – Wyciągnąłem rękę w jego kierunku, chcąc się przywitać. Spojrzał na moją dłoń i nawet nie drgnął. Stałem tak chwilę, z wyciągniętą ręką, jednak nie doczekałem się żadnej reakcji. – A Ty? – zapytałem po chwili.

- Chuj Cię to. – rzucił wściekle. Zrezygnowany opuściłem dłoń. Ta współpraca będzie ciężka.

- No to słuchaj Chujcięto, przywieźli towar i trzeba go przynieść do sklepu. Ja się tym zajmę, a Ty tu zostań, poczekaj i pilnuj okej? – oświadczyłem kierując się w stronę drzwi. Usłyszałem za sobą wiązkę przekleństw rzucanych pod moim adresem.  Wyszedłem na zewnątrz. Niski, pulchny mężczyzna wyskoczył z pojazdu. Pomachałem do niego, co on odwzajemnił.

- Co tam u starego byka Isao? – zapytał wesoło, ściągając z głowy czapkę. Podał mi zaświadczenia o odebranym towarze do podpisania.

- Sprawy rodzinne. – odpowiedziałem, biorąc świstki papieru. Oparłem je o maskę samochodu i zacząłem pisać.

- Pozdrów go ode mnie.

- Ależ oczywiście. – podeszliśmy do tyłu samochodu i otworzyliśmy drzwi. Kiedy zobaczyłem ilość pudeł, nogi się pode mną ugięły. Nie wyjdę stąd do jutra.  Tym bardziej, że nie zapowiada się, żeby Chujcięto miał mi pomóc. Chwyciłem pierwsze pudło z brzegu i ruszyłem w stronę schodów wejściowych sklepu. Kiedy tylko się tam wdrapałem, spojrzałem na chłopaka. Od tych paru minut nie zmienił pozycji, jedynie teraz przyglądał się swoim paznokciom.

- Może byś tak pomógł? – wysapałem, kiedy położyłem pudło na ziemi.

- Kazałeś mi się nie ruszać i pilnować. – odpowiedział i spojrzał na mnie. Cwana bestia.

- Słuchaj. Im szybciej się z tym uporamy, tym szybciej będziesz mógł sobie iść. Możesz chociaż przynieść drabinę z zaplecza? – chłopak westchnął cierpiętniczo i skierował się na tyły. W tym czasie wyszedłem na zewnątrz i razem z dostawcą wyładowaliśmy wszystko z samochodu. Wymieniłem jeszcze kilka zdań z mężczyzną, po czym ten odjechał.  Podnosiłem drugie pudło, kiedy poczułem jak ktoś z impetem wpada na mnie. Cała zawartość się wysypała. Świetnie. Jeśli coś się zniszczyło, będę musiał za to zapłacić.

- Patrz jak łazisz! – wrzasnąłem wściekle. Dźwignąłem się do siadu. Dopiero teraz mogłem się przyjrzeć, kto mnie staranował. Przede mną klęczał chłopak, może z rok starszy ode mnie. Miał jasnobrązowe włosy. Gorączkowo zbierał płyty, leżące na ziemi. Przyjrzałem się uważnie i dostrzegłem kolczyka w brwi i snake’i.  Wlepił po chwili we mnie swoje brązowe oczy i uśmiechnął się tak, że zrobiło mi się słabo.

- Wszystko okej? – zapytał. – Bardzo Cię przepraszam, śpieszyłem się i nie zauważyłem Cię wybiegając zza rogu. – Wstał i zaczął otrzepywać kolana i uda. Po chwili podał mi rękę. Chwyciłem niepewnie, a chłopak z łatwością postawił mnie do pionu. – Jeszcze raz bardzo przepraszam. – podał mi pudło wyminął mnie i znowu zaczął biec. Stałem tak i gapiłem się na niego jak odchodził. Nikł mi co raz bardziej w oczach, w końcu zniknął za rogiem. Nie wiem ile bym tak jeszcze stał, gdyby nie ocuciło mnie prychnięcie. Odwróciłem się. W drzwiach, oparty o framugę stał dzikus i patrzył na mnie jak na ostatnią sierotę życia.

- Ciota. –rzucił i wrócił do sklepu. 

~

Sięgałem właśnie po ostatnią gitarę którą trzeba było wymienić. Wyciągałem rękę w jej kierunku, kiedy drabina zachwiała się. Już przed oczami miałem najgorsze, wtem wahania ustały. Złapałem się kurczowo rękoma oparć. Spojrzałem w dół. Siwowłosy stał oparty o nią i glanem przytrzymywał jedną z nóg. Ręce znowu założył na piersi i patrzył na mnie swoim obojętnym wzrokiem. Chwyciłem instrument i zszedłem na dół.

- Dziękuję. – powiedziałem kiedy odłożyłem go. Zero reakcji. Czy do niego w ogóle coś dociera? – Słuchaj. – Zacząłem lekko podirytowany. – Przez najbliższych kilka tygodni będziesz musiał znosić moje towarzystwo, więc musimy jakoś zacząć współpracować. Nie musisz robić tego dla mnie, ba, nawet nie będę tego oczekiwać. Ale sam powiedziałeś, że Isao nie odmówisz. Zrób to dla niego. – chłopak przekręcił lekko głowę. – To zacznijmy jeszcze raz, okej? – powiedziałem opanowany.

- Jestem Ichi. – Wyciągnąłem dłoń w jego kierunku.

- Chuj Cię to. – To będą długie tygodnie. Bardzo długie tygodnie.

~

- Myślę, że najlepsze co możesz zrobić, to z nim pogadać. Nie ma sensu przed tym uciekać, to i tak z Tobą wygra, wiesz o tym prawda?

- Wiem. – Odparłem smutno. Strzepnąłem lekko papierosa o parapet.

- Masz jego numer? – zazdrościłem jej takiego opanowania w tych sytuacjach. Ja byłem kompletnie spanikowany.

- Mam.

- Zadzwoń do niego jutro i umów się z nim. Najszybciej się wtedy przekonasz, co do niego czujesz. Po prostu spędzając z nim czas. A teraz spać, bo jutro będziesz nieżywy.

- Paula?

- Tak?

- Dziękuję.

~

Zerknąłem dyskretnie na chłopaka. Siedział na ladzie i sortował jakieś płyty. Wyciągnąłem telefon z kieszeni. „To do dzieła!” – pomyślałem. Wyszedłem na tyły. Lekko opatuliłem się płaszczem, wyciągnąłem papierosa (tak na uspokojenie!) i wybrałem numer Yuuto. Było chwilę po piętnastej.

- Tak, słucham? – usłyszałem jego głos. Zacząłem panikować.

- Uhm, Yuuto? – prawie że wyszeptałem.

- O Ichi, hej. – rzucił radośnie. – Jak leci? Nie jesteś przypadkiem w pracy?

- A okej. Jestem, jestem. – dobra, raz kozie śmierć. – Słuchaj, co robisz dziś wieczorem? – pytanie ledwo przeszło mi przez gardło.

- Właściwie to nic. A co? – mogę przysiąc, że byłem niemal pewien, że Yuu się teraz uśmiecha pod nosem.

- Masz może ochotę gdzieś wyjść? – zapytałem pewniej. Przytknąłem papierosa do ust, omal nie krztusząc się dymem.

- Jasne. O której?

- Dwudziesta?

- Może być. Przyjdź po mnie.

- To do zobaczenia. – po tych słowach rozłączyłem się szybko. Serce mi chyba wyskakiwało z piersi. Szlag by to! Ponownie wybrałem numer Yuu.

- Etto, Yuu, gdzie mieszkasz?

~

 Przeglądałem jakieś dokumenty, kiedy ktoś wszedł do sklepu. Oderwałem wzrok od papierów. Była to prześliczna dziewczyna – miała długie białe włosy, w które miała wpięte czarno – białe różyczki. Na sobie miała biały lolici płaszcz. Wyglądała bardzo delikatnie i krucho – zupełnie jak porcelanowa laleczka. Była bardzo niziutka, mimo wysokich białych wiązanych butów na obcasie.  Dzikus na jej widok zeskoczył z blatu i podszedł do niej. Przytulił ją mocno. Przysłuchałem się ich rozmowie.

- Ayu! – To on umie mówić? – Myślałem, że jesteś jeszcze na zajęciach.

- Skończyłam trochę szybciej, postanowiłam Cię odwiedzić. Uroczo tu. – Niesamowite. Była jeszcze niższa od niego. Tak się da?

- Zamykamy koło siedemnastej. Masz może potem ochotę się gdzieś przejść?-

- Dlaczego nie. – Zerknęła na mnie i uśmiechnęła się. Cholera, liczyłem na to, że powie mu po imieniu. Odwzajemniłem uśmiech i z powrotem wróciłem do grzebania w papierach. Nie chciałem, żeby to wyglądało tak, jakbym ich podsłuchiwał (co z tego, że właśnie to robiłem). – To może ja nie będę Wam przeszkadzać. – powiedziała i ponownie przytuliła siwego. – Do później. - pomachała mu i wyszła ze sklepu. I tu Cię mam.

- Ooou! Ładniutka, kto to był? – Zagwizdałem kiedy chłopak usiadł na ladzie. Oparłem się na niej łokciami i patrzyłem na niego z perfidnym uśmiechem.

- Nie Twój interes. – Znowu zobojętniał. A przynajmniej nieźle udawał.

- Jak ma na imię? – co z tego, że dokładnie usłyszałem. Chciałem go trochę podenerwować.

- Chuj Cię to.

- Nie wiedziałem, że to imię jest takie popularne, że jeszcze oprócz Ciebie, ktoś może się tak nazywać. – rzuciłem śmiejąc się.

- Jeszcze słowo i przysięgam, że ta noga od krzesła znajdzie się w Twojej dupie. – dobra, teraz serio się zdenerwował.

- Ktoś tu się chyba zakochał. – zacmokałem. Siwy odwrócił się do mnie, a ja uniosłem ręce w geście obronnym. Wróciłem do papierkowej roboty.

~

Nie czułem pleców, po tylu godzinach roboty. Muszę się szybko uwijać do domu, za niedługo widzę się z Yuu. Sprawdziłem czy wszystko jest powyłączane, ustawiłem czujniki i zamknąłem sklep. Chujcięto zabrał się zaraz po tym, jak rozwiesiliśmy płyty. Wezwałem taksówkę. Podszedłem pod umówioną ulicę, wsiadłem i podałem adres. Przez całą drogę myślałem, gdzie mógłbym go zabrać. Kino odpada, nie wiedziałem jakie lubi filmy. Do siebie go zapraszać nie będę, po raz kolejny. Nie miałem ochoty ruszać się do Toketsu – skrzywiłem się na myśl o tym, jak tam się nachlałem, że aż trzeba było mnie nieprzytomnego holować do domu. Restauracja to chyba będzie najlepszy pomysł. Z tego co pamiętam, to niedaleko Yuu jest jedna, bardzo kameralna i przytulna. To będzie strzał w dziesiątkę.  Muszę tylko po drodze zahaczyć jeszcze o jedno miejsce. Przełknąłem głośno ślinę. Właśnie czeka mnie moja pierwsza poważniejsza randka.

~

- Chyba nie wyglądam idiotycznie, prawda Utsukushi? – rzuciłem jakby w powietrze, przeglądając się sobie w lustrze.* Delikatnymi ruchami poprawiłem włosy. Trzeba się zbierać, nie wypadałoby się spóźnić.  Narzuciłem płaszcz i ruszyłem w stronę domu Yuu. Na szczęście nie mieszkał tak daleko – raptem dwadzieścia minut drogi.

~

Niepewnie nacisnąłem dzwonek do drzwi. Muszę przyznać, że chłopak nieźle się ulokował. Mieszkał w jednym z droższych apartamentowców w Tokio. Wziąłem głęboki wdech. Usłyszałem kroki, zbliżające się w stronę drzwi. Już nie żyję. Mam tylko nadzieję, że nie palnę nic głupiego. Zamek szczęknął. Drzwi otworzyły się. Przede mną stanął odrobinę wyższy Yuuto. Wyglądał... cudownie. Zdawało mi się, albo miał dziś mocniejszy makijaż.
- Ichi! - krzyknął rozradowany. Oparłem się o framugę drzwi i wyciągnąłem przed siebie rękę, którą miałem za plecami. Oczy Yuu momentalnie się powiększyły. Bardzo się ucieszył. Podałem mu bukiet czerwonych róż, które sam wybierałem. Niby wiem, że róże to oklepany pomysł, ale nawet nie znałem go na tyle dobrze, by powiedzieć jakie kwiaty lubi.
- To bardzo miło z Twojej strony, nie trzeba było. - wziął ode mnie wiązankę, po czym objął mnie jednym ramieniem. Ucałowałem go kącikiem ust w policzek,cały drżałem. Nie umknęło to jego uwadze.
- Trzeba było się cieplej ubrać, powiedział wciągając mnie do mieszkania. Ładnie tu. Na szczęście się nie zorientował, dlaczego cały się trzęsłem.
- Dasz mi chwilę?
- Jasne.

~

Zajęliśmy jeden ze stolików na uboczu. Był początek tygodnia, nie było tu zatem dużo ludzi. Zamówiłem butelkę czerwonego wina. Yuuto wyciągnął swoje papierosy i odpalił jednego. 

- To wszystko było na prawdę niepotrzebne. - powiedział, uśmiechając się.

- Oj było. Mówiłem Ci, że mam u Ciebie dług. Nie udało mi się nic lepszego wymyślić. - przysiadłem się bliżej chłopaka, delikatnie objąłem go ramieniem. Drugą zaś położyłem, na jego udzie. 

- Wystarczyłoby zwykłe dziękuję. Robiłem to, co do mnie należy. Postąpiłbyś inaczej? - zapytał, ponownie się zaciągając. W tym czasie obsługa przyniosła trunek i dwie lampki. Postawiłem je obok nas i zacząłem rozlewać. Chłopak wyrzucił papierosa. Podałem mu kieliszek i jak ostatnio - stuknęliśmy nimi delikatnie. Upiłem kilka łyków. Było na prawdę wyśmienite. 

Rozmawiało nam się bardzo dobrze, jednak przez cały ten czas nie mogłem odgonić od myśli tego chłopaka, który wpadł na mnie dzisiaj. Yuuto mówił teraz coś o ich zespole, żywo przy tym gestykulując. Potakiwałem co chwilę i uśmiechałem się. Ciekawe jak miał na imię. Cudownie się uśmiechał, nie wspominając o jego oczach. Z zamyślenia wyrwał mnie chłopak:

- Ichi, słuchasz mnie w ogóle? - zapytał lekko zasmucony. Otrząsnąłem się. Zrobiło mi się głupio, Przyszedłem tu, żeby spędzić czas z Yuuto i żeby odpocząć i nie zaprzątać się takimi błahostkami.

- Przepraszam słońce, zamyśliłem się. - chłopak udał obrażonego. - Ej, daj spokój. - powiedziałem po chwili, przysiadając się jeszcze bliżej do niego. Objąłem jego podbródek dłonią. - Yuu, nie gniewaj się na mnie. - uśmiechnąłem się, a on dalej dzielnie obrażał się na mnie. Skradłem mu krótki i delikatny pocałunek. Teraz patrzył mi w oczy i uśmiechał się rozanielony. - Chodź. - powiedziałem wstając. Wyciągnąłem rękę w stronę zdziwionego chłopaka.

- Gdzie? - zapytał zaciekawiony. 

- Może mało to romantyczne, ale myślę, że poprawi Ci nastrój. - powiedziałem, puszczając  mu oczko. Złapałem go za rękę i pociągnąłem w stronę toalet. Kiedy weszliśmy, niemal wepchnąłem go do jednej z kabin. Wziąłem go na ręce (mimo iż był cięższy ode mnie), a on objął mnie nogami w pasie. Przyparłem go tak do ściany, całując go zachłannie. Oderwałem jedną rękę od jego pośladków i przeniosłem ją na bluzkę chłopaka, delikatnie ją podwijając. Yuuto zarzucił mi ręce na kark.

- Widzę, że jesteś strasznie niecierpliwy. - zaśmiał się. Całował moją szyję.

- Żebyś wiedział. - powiedziałem dobierając się do jego rozporka. 

~

* ( http://photo3.ask.fm/887/138/622/90003009-1r1qa9h-aqgoepg5240ocj5/original/C360_20130902093024_.jpg ) - Ichi wygląda w tym momencie dokładnie tak.

** Chyba nie trzeba mówić, kto dołączył dziś do "obsady" opowiadania. Możeby tak osobne opowiadanie z tą przeuroczą osobą?

Właściwie to dwoma. Ale to już zostawiam Wam, bawienie się w sherlocka, kto to jest.