Rozdział XIII

- Poczekaj. – ułożył głowę na mojej brodzie. – Przepraszam nie tak miało to wyglądać. Proszę, daj mi to wyjaśnić. – wyszeptał. Odetchnąłem. Odwróciłem się do niego i odsunąłem go do siebie.

- Słucham. – założyłem ręce na piersi.

- Źle zacząłem. Nie chciałem tego tak zjebać. – powiedział i potarł dłonią czoło. – Nawet nie wiesz ile czasu zbierałem się, żeby ci to powiedzieć. – spuścił głowę. Oparłem się plecami o jedną z kabin. Zaśmiał się smutno. – Ale się spóźniłem, prawda? – w jego oczach widziałem pełno bólu. – No wiesz, Ty i Yuu... Te zaręczyny... Cieszę się, że wam się układa. – zaczął bawić się jednym ze swoich naszyjników. Wziął głęboki wdech i zamknął oczy. – Ichi ja...

- Ichia ja... - zamknął oczy i próbował zebrać się do kupy. Uśmiechnął się lekko i postawił kilka kroków do przodu. Zatrzymał się.Mimo iż był bliżej, w dalszym ciągu dzieliła nas pewna odległość. Obserwowałem to wszystko w spokoju. Otworzył usta, chcąc coś powiedzieć, kiedy drzwi z głośnym hukiem otworzyły się i stanął w nich Byou i Yuuto.

- No gołąbki, wasze dziesięć minut się skończyło. - powiedział roześmiany, wymachując telefonem w dłoni. Yuu minął blondyna i podszedł do mnie. Przytulił się do mojego ramienia i pogładził mnie po nim, wewnętrzną częścią dłoni.

- Jeszcze się nie pozabijali? - zapytał Jin, zaglądając do pomieszczenia, przez ramię Byo. Zaśmiali się. Spojrzałem na Kazukiego który wlepiał we mnie swoje duże, brązowe oczy. Widziałem w nich zawiedzenie i pełno bólu. Odwrócił głowę i posłał spojrzenie pełne mordu w stronę pozostałych. Wzdrygnąłem się na ten gest.

- Przykro mi stary, jednak nie poruchasz. - zaśmiał się Jin, kiedy reszta mu wtórowała.

- Za to ja wiem kto tak. - szepnął mi Yuu na ucho i uśmiechnął się. Kazuki odwrócił się i wyminął resztę.

- Ej, daj spokój, obrażasz się o takie rzeczy? - zapytał Jin, udając, że jest mu przykro. Ruszył za liderem.

- Chodźcie do nich, później będziecie się miziać. - Byou skinął na nas ręką, wciąż nie przestając rechotać pod nosem. Kiedy wyszli i zostałem sam z brunetem, westchnąłem ciężko i potarłem dłonią czoło.

- Wszystko ok? - zapytał Yuu, spoglądając na mnie. - Kazuki powiedział coś nie tak? - nie odpowiedziałem. Podszedłem jedynie do umywalek i odkręciłem zimną wodę. Przemyłem nią twarz. Yuu objął mnie od tyłu w pasie. - Zrobił ci coś?

- Możemy o nim nie gadać? - starałem się opanować i nie wylewać negatywnych emocji na bruneta. Odwróciłem się do niego i przeczesałem jego włosy. Zdobyłem się na prawie niewidoczny uśmiech. - Proszę. - wziąłem go za ręce.

- No dobrze. - pocałował mnie w czubek nosa i pociągnął w kierunku wyjścia.

Do końca wieczoru Kazuki unikał mojego spojrzenia. Był nieobecny, nie odzywał się prawie w ogóle, jedynie wtedy, kiedy ktoś go o coś pytał. Czułem się dziwnie. Cały czas się zastanawiałem, co chciał mi wtedy powiedzieć.

- A ty Ichi? - z zamyślenia wyrwał mnie głos Byou. Potrząsnąłem głową.

- Przepraszam, nie słuchałem cię. Możesz powtórzyć? - starałem się brzmieć w miarę naturalnie.

- Nieważne, idziesz zapalić?

- Mogę. - odsunąłem od siebie Yuu, który był już nieźle wstawiony, dźwignąłem się i poszedłem za blondynem. Ukradkiem znowu spojrzałem na jego tyłek, za co od razu się skarciłem. Jednak musiałem przyznać sam przed sobą, że chodził wyjątkowo zgrabnie. Znowu miał na sobie buty, których obcas sprawiał, że od samego patrzenia kręciło mi się w głowie. Zarzucał lekko biodrami i nucił coś pod nosem. Kiedy staliśmy na zewnątrz, oparł się o barierkę.

- O czym gadaliście? - zapytał, odrobinę bełkocząc. Pokręciłem głową z politowaniem i kopnąłem puszkę, która akurat nawinęła mi się pod nogi.

- Problem w tym, że za bardzo nawet nie rozmawialiśmy. - zaśmiałem się nerwowo i potarłem tył głowy.

- Jak to?

- Tak wyszło. - podszedłem do barierki i zacząłem przeszukiwać kieszenie. Odnalazłem papierosy i zapalniczkę.

- W takim razie nie wnikam co tam robiliście. - zaśmiał się. Po tych słowach przed oczami stanął mi obraz bruneta, który patrzy na mnie z żalem. Strzepnąłem popiół. Spojrzałem na blondyna. Kiwał się na boki, nie mogąc trafić papierosem w ogień. Podszedłem do niego i pomogłem odpalić.

- Dziękuję. - wymamrotał, trzymając fajkę w ustach. Znowu zaczął chichotać. Zupełnie jak tego wieczora, kiedy zbliżyliśmy się do siebie. Przymknąłem powieki i przystawiłem papierosa do ust.

- O czym tak myślisz? - zapytał po chwili.

- To nic konkretnego. - westchnąłem cicho.

- Złaź! - zaśmiałem się i poruszyłem biodrami tak, że otarłem się o jego krocze. Westchnął.

- Oj Ichi... - przeciągnął słodko. - Wiem, że chcesz.

- Jesteś pijany. - powiedziałem i chwyciłem go za biodra. Odsunąłem go od siebie i usiadłem obok. Usłyszałem jęk niezadowolenia.

- Nie kochasz mnie. - powiedział smutno, a mnie zakuło serce. Spojrzałem na niego, westchnąłem i pogładziłem po policzku.

- Nie mów tak, dobrze wiesz, że kocham. - nachyliłem się i ucałowałem go w czoło. - A teraz spać. - nakryłem go kocem, wcześniej ściągając z niego koszulkę i spodnie.

- Ichiiii... - pokręciłem głową z politowaniem i usiadłem na nim okrakiem. Złożyłem mu na ustach krótki i bardzo czuły pocałunek.

- Rano mi za to podziękujesz. - powiedziałem i poczochrałem go po włosach. Yuu przyciągnął mnie mocno do siebie i przytulił.

- Proszę. - jego głos sprawiał wrażenie, jakby był bliski płaczu. Objąłem go i pogładziłem po plecach. Oderwałem się od niego i spojrzałem w oczy.

- Jesteś strasznie niewyżyty. - sięgnąłem ręką do jego bokserek i wsunąłem tam rękę. Przejechałem dłonią, po całej długości jego penisa. Zamruczał. Ucałowałem go w szyję, następnie zębami chwyciłem za kolczyk w wardze. Zaśmiał się. Przesunąłem po metalu ustami i delikatnie wpiłem się w jego. Pogładził mnie po plecach i chwycił, za moją bieliznę. Zsunął ją i odrzucił gdzieś w głąb pomieszczenia. Zaczął stymulować mnie pewnymi ruchami, na co zareagowałem, jęcząc przeciągle w jego usta. Wtedy z pokoju obok, dobiegł mnie dźwięk, dzwoniącego telefonu. Nie przerywałem jednak pocałunków i otarłem się sugestywnie o bruneta. Telefon po chwili przestał, jednak nie długo potem, irytujący dźwięk powrócił.

- Odbierz. - powiedział Yuu, między pocałunkami.

- Nie przestawaj. - wysapałem w jego usta. Komórka jednak nie dawała za wygraną Wkurwiony do granic możliwości, niechętnie oderwałem się od partnera i zwlokłem się do salonu.Chwyciłem urządzenie i odebrałem. Usłyszałem szloch i łkanie.

- Ich..i - Byou. Chłopak nie mógł wydobyć z siebie słowa. Zaniepokoiłem się jego zachowaniem.

- Byou? Byou, słyszysz mnie? - odpowiedział mi głośny płacz. - Co się dzieje? - poczułem jak powoli ogarnia mnie lęk.

- Kazuki. - załkał. - On miał wypadek.

Siedziałem na jednym z plastikowych krzeseł, obok jego sali. Byou nerwowo klął pod nosem, że pozwolił mu wracać na motocyklu do domu, w takim stanie. Wstałem i podszedłem do szyby, z której miałem widok na Kazukiego. Cały w bandażach i z ręką w gipsie, był pod pilną obserwacją lekarza i kilku pielęgniarek. Mówili coś między sobą, kiedy doktor pokiwał głową w stronę personelu i wyszedł do nas. Zerwałem się z miejsca i spojrzałem na niego wyczekująco.

- Co z nim? – mężczyzna westchnął i złożył ręce, po czym przystawił je do twarzy.

- Udało nam się ustabilizować jego stan. Miał naprawdę dużo szczęścia. – potarł skronie. – Ma złamane trzy żebra i prawą rękę. Poza tym masa zadrapań i siniaków.

- Kiedy się obudzi? – zapytał Jin.

- W tej chwili znajduje się w stanie śpiączki farmakologicznej. To było konieczne. Za jakiś tydzień będziemy go wybudzać. Jest mi bardzo przykro.–  po tych słowach lekarz odszedł. Byou podszedł do szyby i uderzył w nią wściekle pięściami.

- Jak on mógł być takim idiotą, żeby jechać po pijaku! – wrzasnął blondyn. – Wieczny egoista, teraz ma, co chciał. Pieprzony dupek! – Zsunął się na ziemie i opadł na kolana. Uniósł ręce i spojrzał na nie. – Dlaczego... Dlaczego my mu na to pozwoliliśmy...? – rozpłakał się na dobre. Jin podszedł do roztrzęsionego wokalisty, przykucnął i objął go.

- Nie mieliśmy na to wpływu. – pogładził go po plecach. – Najważniejsze jest to, że żyje. – obserwowałem to wszystko i czułem jak łzy napływają mi do oczu. Zacisnąłem mocno pięści i starałem się kontrolować emocje. Wtedy jednak coś we mnie pękło, odwróciłem się i poszedłem w kierunku wyjścia. Zasłaniając się lekko ręką, pchnąłem drzwi. Wściekły, szedłem co raz to szybciej i kiedy byłem już poza budynkiem, zacząłem biec. Nie wiedziałem dokąd, po prostu zmierzałem tam, gdzie nogi niosły mnie jak najdalej stąd. Taranując po drodze ludzi, przepychałem się między nimi, aż sam nie wiem kiedy znalazłem się pod sklepem muzycznym. Przystanąłem, gdyż zaczęło brakować mi sił. Oparłem się o ścianę i zjechałem na dół. Przytknąłem rękę do czoła i zacząłem donośnie płakać. Dławiłem się łzami i karciłem, za to jak go potraktowałem wtedy w klubie. Zsunąłem rękę niżej. Rozejrzałem się po okolicy. Tu spotkałem go pierwszy raz. Wpadliśmy na siebie, niby przypadkiem. I przez to niby przypadkowe spotkanie, całe moje życie się zmieniło. Diametralnie.  Czasami kiedy nie mogę spać w nocy, myślę o tym, jak pięknie się wtedy uśmiechał do mnie i cały zarumieniony, pomagał mi się pozbierać do kupy. O tym jak spotkałem go przed próbą ich zespołu. O tym, jak się naćpałem i zgarnął mnie zamroczonego spod klubu. O tym, jak chłodno obserwował mnie i Yuu. Szczęśliwych i zakochanych. O tym, jak po ich koncercie zignorował mnie i po raz pierwszy poczułem, że to nie jest zauroczenie. Jak bardzo zabolała nieczułość z jego strony. O tym, jak próbowałem go znienawidzić, z całego serca. Podkurczyłem kolana pod siebie i zacząłem się krztusić. Uświadomiłem sobie jak nigdy, że mogłem go stracić raz na zawsze i nie powiedzieć tego, że go kocham. Kocham...

Tak, kocham go i kochałem, od pierwszego spotkania.

- Cholera. – zakląłem otwierając jeden, z licznych listów leżących obok mnie. Trochę się tego nazbierało. Uważnie doczytałem wiadomość do końca i spojrzałem na Miku. Siedział tam gdzie zawsze, czyli na blacie przede mną. – Dlaczego nic mi nie mówiłeś? – potarłem ręką tył głowy. Czarne na białym – nie zapłaciłem rachunków praktyczne za wszystko, w ostatnim miesiącu.

- Nie trzeba było chodzić takim rozkojarzonym. Twoja wina, ty tu rządzisz. Weź się lepiej do roboty, inaczej pójdziemy z torbami. – trochę zaskoczył mnie chłód z jego strony. Jednak otrzeźwiło mnie to wystarczająco, żeby zorientować się jak bardzo przez życie uczuciowe, zaniedbałem pracę. Nie chodziło tu o chłód wypowiedzi Miku, lecz o trafność i prawdziwość tych słów. Wstałem i podszedłem tak, że stanąłem naprzeciwko niego.

- Masz rację, przepraszam. Faktycznie zawaliłem, zgoda? – Objąłem chłopaka, na co ten od razu zaczął się wyrywać.

- Puszczaj fiutogłowy! – wrzasnął zniesmaczony moim zachowaniem. Wiedziałem, że tak zareaguje, jednak chciałem się z nim trochę podroczyć. W końcu wyrwał się z mojego uścisku, otrzepał i wrócił do poprzedniej pozycji. Założył ręce na piersi i prychnął. – Zamiast rozczulać się jak pizda, ogarnij się człowieku. Isao nie byłby zadowolony. – zaśmiałem się. – Przejrzyj dokładnie resztę, twój przydupas zostawił coś dla ciebie, glonie. – Uniosłem brwi do góry. Mówił o Kazukim? Rzuciłem się od razu do sterty papierów i gorączkowo rozrzucałem je po biurku. Wtedy dostrzegłem kopertę, z odręcznie i pięknie napisanymi słowami „do Ichiego”. Przyglądałem się chwilę świstkowi papieru, po czym ruszyłem na zaplecze. Wyszedłem na zewnątrz i przysiadłem na schodkach. Drżącymi rękoma otwierałem kopertę, starając się jej nie uszkodzić. Odłożyłem ją na bok i zacząłem uważnie czytać. Z każdym kolejnym słowem łzy napływały mi do oczu, by w końcu swobodnie kaskadami spływać po mojej twarzy. Przycisnąłem kartkę mocno do siebie, skuliłem się i otarłem wierzchem dłoni powieki. Smugi makijażu odbiły się na mojej porcelanowej skórze. Mokre miejsca uderzył chłód zbliżającej się wiosny. Zamrugałem kilkakrotnie oczyma, by wyostrzyć sobie obraz. Spojrzałem jeszcze raz na ostatnią linijkę tekstu. Chciałbym wierzyć, że to nie jest prawda, jednak słowa mówiły same za siebie. Imię ich właściciela, dźwięcznie odbiło mi się echem w głowie.

- Cieszę się, że przeczytałeś mój list. – powiedział. Uśmiechał się zupełnie, jak dawniej. Jak gdyby nic się nie stało. Przysunął się trochę bliżej mnie i odchrząknął. – Nie za bardzo mieliśmy okazję porozmawiać, stwierdziłem, że jeśli napiszę list, może zechcesz kiedyś go przeczytać. I zrobiłeś to, nawet nie wiesz jaką sprawiło mi to radość. – założył kosmyk włosów za ucho. Spuścił lekko głowę, czekając na mój ruch.

- Mi też sprawił radość. – uśmiechnąłem się. Podniósł się i spojrzał na mnie znowu obdarowując mnie szczerym i szerokim uśmiechem. – Dziękuję. – powiedziałem i objąłem go. Od razu odwzajemnił uścisk. Jedną ręką pogładził mnie po twarzy i spojrzał mi w oczy. Zagryzł lekko wargę i spojrzał na moje usta.

- Mogę? – zapytał nieśmiało. Odpowiedziałem mu lekko chichocząc. Zbliżył się i przekręcił głowę.

- Kocha... – nie dane mu było dokończyć bo złapał się za klatkę piersiową i zaczął ciężko oddychać.

- Co się dzieje? – zapytałem. Nie mógł odpowiedzieć, zaczął się dusić i pokasływać. – Lekarza! Pomocy! – krzyknąłem, chłopak położył się i robił się co raz bardziej siny. Maszyna do której był podpięty oznajmiała, że jego puls spada. – Pomocy! – krzyczałem płaczliwie. Po chwili do sali wbiegł lekarz i kilka pielęgniarek.

- Proszę natychmiast opuścić pomieszczenie. – posłusznie wyszedłem i obserwowałem przez szybę koszmar, najgorszy w swoim życiu. Lekarz złapał za masażer serca, krzycząc coś do personelu. Oczy powiększyły mi się nienaturalnie. Cały pobladłem i zacząłem drżeć. Pod wpływem urządzenia przyłożonego do klatki piersiowej jego ciało wygięło się w łuk. Jego powieki zamknęły się. Lekarz znowu coś krzyczał i ponownie potraktował go serią impulsów elektrycznych. Nie dawał za wygraną, a respirator pokazał przeciągła linę. Stali tam jeszcze chwilę, reanimując go. Po chwili okrążyli jego łóżko tak, że nie widziałem co się dzieje. Zaprzestali czynności. Czyli już wszystko z nim w porządku, tak..? Doktor odwrócił się i wyszedł z sali. Serce zabiło mi szybciej, otworzyłem usta, chcąc coś powiedzieć, kiedy mężczyzna mnie uprzedził. Westchnął. Spojrzał na mnie, a w jego oczach odczytałem, że coś jest nie tak.

- Zgon, szesnasta dwadzieścia trzy. – usiadłem z wrażenia po tych słowach. Złapałem się za głowę i zacząłem głośno krzyczeć i wyć z bólu. Kazuki. Proszę.

Nie zostawiaj mnie.

Zerwałem się do siadu, cały zalany potem. Zlustrowałem pomieszczenie. Obok mnie Yuuto spał, mocno wtulony w poduszkę. Złapałem się za głowę. To był tylko sen... Tylko sen... Choć moje serce przeszło chyba trzy zawały, czułem, że wszystko było tak realistyczne. Jego dotyk, oddech i ciepło... Delikatnie wstałem, żeby nie obudzić bruneta i wyszedłem do kuchni. Przysiadłem na blacie i rozpłakałem się na dobre.

- Będziemy robić zmiany. – powiedział i poklepał mnie po plecach. – I jak, doszedłeś do jakiś ciekawych wniosków? -  Oparł się o krzesło tak, że zaskrzypiało. Odpalił papierosa i swoim zwyczajem założył nogę na nogę i chwycił fajkę w dwa palce. Robił to, w bardzo kobiecy sposób. Zatrzepotał rzęsami i wypuścił dym, czekając na moją odpowiedź.

- Tak. Tak Byou, kocham go, jeśli to chciałeś usłyszeć. – uśmiechnął się i podniósł głowę, wlepiając wzrok w sufit małego pomieszczenia. Wiatrak kręcił się, stopniowo ochładzając duchotę. Zacisnąłem ręce na materiale spodni.

- I po co było się tak oszukiwać? – żachnął, na co ja przewróciłem oczami.

- Dajmy sobie już spokój.

- Nie, dopóki tego nie załatwisz.

- Nie mam na razie takiej potrzeby.

- Jeśli myślisz, że przejdzie ci od tak, jesteś w błędzie kochanie. – wstał i podszedł do okna.

- Wiem, wiem. – potarłem dłońmi skronie.

- Za trzy dni go wybudzają. Pogadaj z nim. Masz okazje. Uda się, to wszyscy będą szczęśliwi – no może poza Yuu, nie uda się – mówi się trudno. Zawsze masz narzeczonego. – powiedział i puścił mi oczko.

-  Nie wierzę, jak możesz traktować ludzi tak przedmiotowo? – byłem oburzony jego słowami.

- Możesz powtórzyć? Bo się chyba kurwa przesłyszałem. – słyszałem narastającą w nim wściekłość. Spojrzałem zdziwiony jego zachowaniem. Nigdy wcześniej taki nie był. – Posłuchaj, bo nie będę powtarzać drugi raz. Jak możesz mówić mi o tym, że traktuję ludzi jak zabawki, skoro sam to robisz? – zadrżałem na te słowa. – A Yuuto, to na co ci, skoro kochasz Kazukiego? Bo chyba nie do kochania.

- Kocham Yuu.. – powiedziałem ledwo słyszalnie.

- Przed chwilą powiedziałeś, że kochasz Kazu. Więc? Zdecyduj się, bo i ty i Kazuki i Yuuto cierpicie na tym wszystkim. Nie uważasz? – zatkało mnie. Moje zachowanie ostatnich miesięcy powoli do mnie dotarło. Co się ze mną dzieje? Dlaczego wszystko odwraca się przeciwko mnie? – Rusz do cholery jasnej dupę i idź mu to powiedz. Bo być może nie będzie więcej takiej okazji.

- Zjebałem Byou. Wszystko zjebałem. – podszedł do mnie i zmusił do spojrzenia w oczy.

- To idź to teraz naprawić. – klepnął mnie w twarz. Uśmiechnąłem się i zaśmiałem. Ruszyłem w kierunku drzwi, zanim jednak wyszedłem, odwróciłem się i rzuciłem:

- Byou?

- Tak?

- Dziękuję.

Nie odzywała się. Zacisnęła jedynie usta w wąską kreskę. Trwała tak przez jakiś czas, spodziewałem się takiej reakcji z jej strony. Można powiedzieć, że nawet chyba gorszej.

- To jakiś żart, mam rację? – uniosła bilet i spojrzała na mnie jak na idiotę.

- Ani trochę. – powiedziałem i zamieszałem słomką w kolorowym napoju. Podparłem rękę na dłoni i spuściłem wzrok. – Za kilka dni się wyprowadzam. – położyła bilet na stole.

- I mówisz mi o tym, właśnie teraz. – spoglądała na mnie z wyrzutem. – Paula wiedziała? – pokiwałem twierdząco głową.

- Wiem, że powinienem był wcześniej...

- ...ale tego nie zrobiłeś. – dokończyła za mnie. – Jesteś tchórzem. I w dodatku egoistą. – zmieszałem się. Miała rację. Stchórzyłem. Była chyba jedyną osobą, która nie potrafiła przyjąć do wiadomości tego, że kiedyś i tak bym to zrobił. Zawsze jej o tym mówiłem. Zawsze mówiłem o tym, że się wyprowadzę. A ona zawsze nie chciała o tym słuchać. Wstała.

- Rin, proszę, poczekaj.

- Nie. Nie mam ochoty cię znać. – odeszła. Tak po prostu. Tyle lat znajomości, skończyło się w jednym momencie. Nie, nie poszedłem za nią. Wiedziałem, że plany będę wiązać z utratą przyjaciół i tworzeniem sobie nowych konfliktów, jednak wizja cudownego życia tam, przesłoniła mi wszystko. Zacisnąłem pięści. Wiem, że dam radę. Tam nie będę musiał się tym przejmować.

- Środek działa na każdego inaczej. Na jednych natychmiastowo, na drugich po kilku godzinach, a nawet dniach. – powiedział postawny mężczyzna. – Dawki jednak wciąż pozostają takie same. Mimo wszystko nie przemęczajcie go zbyt szybko. Jedyne czego on w tej chwili potrzebuje, to odpoczynku.

- Ma się rozumieć. – odpowiedziałem i uśmiechnąłem się. Podałem rękę lekarzowi prowadzącemu i pożegnałem się z nim. Stanąłem przed drzwiami do sali, w której leżał Kazuki. Wziąłem głęboki wdech. W końcu będziemy sami. Kiedy wszedłem do pomieszczenia, niepewnie podszedłem do jego łóżka i przysiadłem. Jego twarz miała przybrany spokojny wyraz. Oddychał, przez lekko uchylone wargi. Był bledszy niż zazwyczaj i trochę bardziej wychudzony. Skórę miał odrobinę szarawą, włosy zaś niesfornie potargane, opadały mu na policzki.  Nachyliłem się w jego stronę i przeczesałem je powoli. Były bardzo przyjemne w dotyku. Obserwowałem go tak jakiś czas. Wówczas przypomniał mi się sen sprzed kilku dni, w którym umarł. Odczucia były tak silne, że na nowo przytłoczyły mnie. Posmutniałem. Zacisnąłem powieki ze świadomością, że mogłem naprawdę go stracić. Kciukiem pogładziłem go po policzku. Prawą dłoń miał w gipisie, a na żebrach bandaże. Wydawał się być taki kruchy i delikatny. Ułożyłem głowę na jego klatce. Usłyszałem spokojne bicie serca i powolne, długie oddechy. Kiedy pomyślałem o tym, że już mógłbym więcej tego rytmu nie usłyszeć, a jedynie słowo „zgon.” Poczułem jak łzy roszą mi się na rzęsach. Zamrugałem tak, że popłynęły po policzku. Świadomość utraty była nie do przyjęcia. A jednak żyje. Chwyciłem go za dłoń i splotłem ją z moją. Nie podnosząc się z jego klatki piersiowej patrzyłem, a łzy wciąż płynęły.

- Zrobię wszystko, żeby cię ochronić. – załkałem, mocząc jego bandaż. – Mogłeś zginąć, dlaczego wtedy zdecydowałeś się jechać? - Zapytałem, bardziej jakby sam siebie. – Nie pozwolę ci nigdy więcej zrobić takiej głupoty. Zrozum idioto. Kocham cię.

Wtedy poczułem, jak jego dłoń mocniej zaciska się na mojej.