Rozdział XVI

Przyjrzałem się z małej odległości swojemu dziełu końcowemu. Przełknąłem nerwowo ślinę. Chłopak odwrócił się do lustra i wytrzeszczył oczy.

- Coś nie tak? Przepraszam, spieszyłem się, w sumie, to tu mogłem to zrobić odrobinę lepiej ale...

- ... jest świetnie! - krzyknął i zaczął przeglądać się z każdej strony. - Jesteś cudotwórcą. - podszedł do mnie i przytulił mnie.

- Cieszę się, że ci się podoba. - uśmiechnąłem się i poklepałem Byou po plecach. - Dajcie z siebie wszystko.

- Jak zawsze zresztą. - odparł dziarsko i poprawił skórzany kołnierz, swojej koszuli. Zakręcił biodrami i wyszedł na korytarz, prowadzący wprost na salę koncertową. Było to już trzecie show, odkąd trasa się rozpoczęła. Idąc halą, powoli nagłaśniały się krzyki i skandowania. Cały zespół zgromadził się przed głównym wejściem. Złożyli ręce i po krótkim okrzyku, weszli na scenę. Stanąłem na schodkach, obserwując ich z boku. To będą długie dni. Bardzo długie dni.

Ostatnie skandowania, pożegnanie ze strony lidera i oklaski. Widziałem, że powoli zbliżają się w moją stronę schodząc  ze sceny. Odsunąłem się o kilka kroków i stanąłem w jasno oświetlonym holu, gdzie czekała reszta ekipy. Stali dość daleko, więc nie słyszałem ich rozmów. Chłód ogarnął całe moje ramiona, na co zadrżałem i dostałem gęsiej skórki. Blado świecące jarzeniówki głośno brzęczały, irytując mnie. Wtedy zjawili się oni – Screw, w całym swoim wydaniu. Kazuki jako pierwszy przecisnął się przez ciężką kotarę. Ukradkiem spojrzałem na jego obandażowaną dłoń. Minął mnie bez słowa, nawet nie spoglądając w moją stronę. Podszedł do reszty i rozpoczął rozmowę z gościem z obsługi technicznej, żywo gestykulując, mówił mu o kilku błędach powstałych przy nagłośnieniu. Tamten słuchał uważnie, co chwile jedynie potakując. Zacisnął czoło w wąską kreskę i przetwarzał to, co mówił do niego lider.

- I jak się podobało? – zapytał Byou, wyrywając mnie z zamyślenie. Potrząsnąłem lekko głową i przymknąłem oczy.

- Było świetnie. Oprócz tego, że w połowie musieli wymieniać ci mikrofon. – zaśmiałem się smutno. Blondyn uśmiechnął się i poklepał mnie po plecach. Objął mnie ramieniem w pasie i przyciągnął bliżej siebie.

- Daj sobie spokój, królewno.

- O czym mówisz?

- Nie udawaj. – dał mi pstryczka w nos. – Z Kazukim. – po tych słowach spuściłem głowę. Nie, wcale nie chciałem i nie miałem zamiaru dawać sobie z nim spokoju. – Zaraz wszyscy wybieramy się na małe after party. Idziesz z nami, trochę się rozerwiesz, co? – oczy zabłysnęły mi po tych słowach. Wzrok przeniosłem na oczy Byou i uśmiechnąłem się. – Widzisz? – zaśmiał się. – Od razu lepiej.

Minąłem go, oraz resztę i udałem się w kierunku toalety. Kiedy wszedłem do środka, zobaczyłem bladego Yuuto, stojącego przed umywalką. Chłopak ciężko oddychał. Otarł wierzchem dłoni kącik ust i chlusnął sobie zimną wodą w twarz. Stanąłem obok niego i pomasowałem po plecach.

- To znowu ze stresu? – To nie był pierwszy raz, kiedy Yuu wymiotował przed, czy po koncercie. Nie umiał radzić sobie z tremą, choć na scenie w ogóle tego nie okazywał. Pokiwał jedynie głową. Objąłem go mocno i przytknąłem usta do jego czoła. – Spokojnie. – powiedziałem i delikatnie ucałowałem jego włosy. – Już po wszystkim. – Chłopak wtulił się we mnie, lekko drżąc. – Już po wszystkim... – powtórzyłem, głaskając go po plecach. Jego oddech powoli się uspokoił. Otarłem jego czoło z zimnego potu i delikatnie ująłem podbródek.  Przekręciłem lekko głowę, uśmiechnąłem się i pokiwałem głową. – Musisz porządnie odpocząć.

- Nie, nie. Już jest okej. – odpowiedział i też się uśmiechnął. Pocałował mnie w czubek nosa. – Kocham cię bardzo, wiesz? Najmocniej jak się da. – ułożył dłonie na mojej klatce piersiowej i spojrzał na pierścionek zaręczynowy. Widziałem w jego oczach pełno szczęścia. Zachichotał. Szkoda, że sam tego szczęścia nie potrafiłem odnaleźć.

- Ja ciebie też kocham. – wziąłem jego dłoń z obrączką i ucałowałem ją, następnie delikatnie ucałowałem jego nos i na końcu powoli musnąłem o w usta. Objąłem jego twarz dłońmi i wsunąłem je, w jego włosy, pogłębiając pocałunek. Westchnąłem cicho i zetknąłem nasze czoła.

- Chciałbym podziękować wszystkim, za to co robicie, bo Screw, to nie tylko my. Screw to cała ekipa, która ma ogromny wkład, w każdy nasz występ i dopina wszystko na ostatni guzik. Zdrowie! – wszyscy wznieśliśmy nasze lampki z musującym jabłkowym szampanem i stuknęliśmy kieliszkami. Przechyliłem naczynie i upiłem kilka łyków. Bąbelki połaskotały mnie w gardło. Byou zszedł ze sceny, odkładając mikrofon. Wrócił do naszego stolika i usiadł obok mnie. Również napił się trunku i oblizał usta. Zagryzł lekko  dolną wargę, ukazując białe jak śnieg zęby. Widać było, że chciał coś powiedzieć, jednak nie za bardzo wiedział jak o to zapytać.

- No dalej, inaczej będziesz gnić tu do jutra. – pośpieszyłem go i zaśmiałem się.

- Skąd wiesz, że chcę cię o coś zapytać? – zdezorientowany przechylił głowę i wytrzeszczył oczy.

- Znam cię. – puściłem mu oczko. – Więc? – odwróciłem się plecami do Yuu, który zawzięcie wykłócał się z Manabu o kolor jego włosów.

- Menedżerowi bardzo podobają się efekty twojej pracy. Rozesłał zdjęcia twoich prac i stylizacji do kilku innych agencji. Masz dobry staż, odpowiedzi były szybkie. Masz możliwość pracowania z takim zespołem, jakim zechcesz. – powiedział blondyn jednym tchem i wbił wzrok w zawartość szklanki. Objął ją, obiema rękoma. Nie odezwałem się. Nigdy mi nie przeszło przez myśl, możliwość pracowania z wymarzonymi zespołami.  Zabrzmiało, jakby właśnie moje marzenia się spełniały jednak szybko się otrząsnąłem. – Gratuluję, Ichi. Udało ci się, nie? – zaśmiał się smutno, wciąż patrząc na swojego szampana.

- Chyba cię pogięło. Nigdzie się nie wybieram. – poklepałem go po plecach. Blondyn natychmiast odżył i rzucił mi się na szyję, prawie wylewając zawartość szklanki na mnie. – Spokojnie. – zaczęliśmy się śmiać. – Nie mam zamiaru was zostawać, a i wy, się mnie tak łatwo nie pozbędziecie. – przybliżyłem się do Byou. – Kazuki nie przyjdzie? – zapytałem szeptem. Odkąd impreza się zaczęła, nie mogłem go nigdzie dostrzec. Blondyn pokiwał przecząco głową.

- Mówił, że musi pozałatwiać parę spraw i że może wpadnie może do nas na chwilę potem. – pokiwałem głową. Było mi trochę smutno, że nie spędzi tego czasu z nami, nawet jeśli miał mnie zupełnie ignorować.

- Ichi przyznaj mi rację. – Yuuto trącił mnie w ramię. Odwróciłem się do niego i spojrzałem, na rozbawionego Manabu.

- ...Ettou? – zapytałem zdezorientowany.

- To wiśnia, prawda? – chwycił kosmyk włosów Manabu i wskazał na niego.

- Wiesz, no...

- Nie. To zachód słońca o poranku. – Manabu przerwał mi, zanim zdążyłem cokolwiek powiedzieć.

- Zachód słońca o poranku? Ty ośle, widziałeś kiedyś zachodzące słońce rano? – szatyn wymachiwał nerwowo ramionami, czym jeszcze bardziej rozbawił gitarzystę.

Śmialiśmy się w najlepsze, aż rozbolał mnie brzuch. Alkohol polał się strumieniami, większość z nas była już wstawiona, nie wspominając o gościu z obsługi technicznej, który zaliczył zgon, pod jednym ze stolików. Odsunąłem od siebie Yuuto, który spojrzał na mnie cały rozbawiony.

- Dokąd idziesz? – zapytał, bełkocząc i chwiejąc się na boki.

- Do baru, po kolejną butelkę szampana. – odpowiedziałem i wstałem od stolika. Zataczając się lekko dobrnąłem do lady i nieprzytomnie wlepiłem wzrok w butelki. Przede mną stał jakiś gość, którego nie mogłem rozpoznać. Dyskutował z barmanem, popijając co chwilę whiskey. Moja cierpliwość powoli się kończyła, kiedy barman poszedł w innym kierunku, po następna kolejkę, dla nieproszonego gościa.

- Pardon, szanowny skurwysynie. – zacząłem, po czym czknąłem głośno i zaśmiałem się sam z siebie. - Mógłbyś ruszyć swoje dupsko gdzie indziej? Kolejkę kurwa robisz. – kontynuowałem i kiedy miałem mu nawrzucać, odwrócił się w moją stronę i wściekle spojrzał mi w oczy. Zachłysnąłem się powietrzem, kiedy zauważyłem, że był to Kazuki. Sparaliżowało mnie. Wściekły lider podziękował barmanowi, chwycił szklankę i odchodząc trącił mnie ramieniem.

- Co dla pana? – zapytał mężczyzna. Nie odpowiedziałem. Stałem jedynie jak słup soli. – Proszę pana, wszystko w porządku?

- Tak. Ja... – potrząsnąłem głową. – Proszę się mną nie trudzić. – odpowiedziałem i odszedłem.

Kiedy wyszedłem z łazienki, Yuu siłował się, z zapięciem swojej koszuli. Chwiał się lekko na boki, co chwile próbując złapać równowagę. Zaśmiałem się. Podszedłem do niego i złapałem za kołnierz. Zdjąłem z niego tą część garderoby i odrzuciłem gdzieś na bok.

- A rozporek? – zaśmiał się.

- Już ja wiem, co ty masz na myśli. Nie ma mowy. – potargałem mu włosy. Odwróciłem się. Wtedy Yuu podszedł do mnie i objął mnie od tyłu, zsuwając ręcznik z moich bioder.

- Proszęęę. – zajęczał jak małe dziecko, które nie dostało upragnionej zabawki. Przesunął dłoń po moim kroczu na co westchnąłem  i oparłem głowę na jego ramieniu. – Kochaj się ze mną. – wtedy odwróciłem się do niego. Objąłem go za szyję i pocałowałem krótko. Yuu sięgnął do swojego rozporka i odpiął go, po czym ściągnął z siebie spodnie, razem z bokserkami. Popchnął mnie lekko tak, że usiadłem na krańcu łóżka. Sam zaś podszedł i usiadł na podłodze, rozkładając moje nogi. Jedną ręką chwycił mnie za przyrodzenie, drugą ułożył na moim udzie, przesuwając nią raz po raz. Spoglądając mi w oczy polizał czubkiem języka główkę prącia, na co jęknąłem cicho i zamknąłem oczy. Zadowolony z mojej reakcji, wziął go całego do ust i poruszał powoli i rytmicznie głową. Wplotłem dłonie w jego włosy i odgarnąłem mu je z twarzy. Oddychałem ciężko, nie kontrolując odgłosów jakie wydawałem. Wtedy Yuu dołączył do zabawy język, a ja czułem, jak powoli odpływam zupełnie gdzie indziej. Opadłem mimowolnie na łóżko. Po chwili przestał, a ja zamruczałem niezadowolony. Wdrapał się i usiadł na moich udach, na co ja dźwignąłem się i jedną ręką objąłem go w pasie, a drugą złapałem za podbródek. Powoli zacząłem w niego wchodzić, na co zareagował przeciągłym jęknięciem i ułożył dłonie na mojej klatce piersiowej, po czym wbił mi paznokcie w skórę.

- Zaraz przestanie boleć. – po tych słowach pocałowałem go długo i namiętnie, wkładając w pieszczotę możliwie jak najwięcej uczucia. Yuu uniósł biodra w górę, po czym opuścił je. Z każdym następnym ruchem, grymas bólu schodził z jego twarzy, a zastępowało to uczucie błogiej przyjemności. Obie ręce ułożył na moich udach i zaczął przyspieszać swoje ruchy, a ja czułem, że dochodzę. Po raz kolejny pocałowałem go, tym razem badając językiem wnętrze jego ust. Yuu wykonał jeszcze kilka pełnych ruchów, raz po raz wchodziłem i wychodziłem z niego, aż osiągnąłem szczyt i opadłem na miękkie łóżko wyginając się w łuk. Zadowolony z mojej reakcji szatyn nachylił się nade mną i pocałował w policzek, a potem w usta.

- Dziękuję. – powiedział i ułożył się obok mnie.

- Dziś sesja, twoja w tym głowa, żeby zrobić z nich bożyszczy. – powiedział stanowczo mężczyzna.

- Jak rozumiem mam zająć się i fryzurami i makijażem i ubiorem, mam rację?

- Dokładnie tak. – klasnął zadowolony w ręce. – Ale niestety nie mamy tyle czasu, żebyś mógł zająć się wszystkimi. Do pomocy będzie kilka osób, także ty skup się na tej, która została ci przydzielona. – upił łyk chłodnej wody, aż pokaźna gula przejechała po całej długości jego gardła.

- Mhm. Z kim dzisiaj pracuję? – zapytałem i przyjrzałem się niewielkiemu zdjęciu, które było oprawione w srebrną ramkę.

- Czeka na ciebie, w trzysta osiem. Radzę ci, żebyś zabrał się już do roboty, o dwunastej będzie tu fotograf. – zasalutowałem na pożegnanie, po czym wyszedłem z biura menadżera. Pogwizdywałem wesoło i wyjąłem z kieszeni marynarki kopertę, ze zdjęciami ubrań przygotowanych na dzisiaj. Dostałem je od głowy zespołu, bo w takim klimacie miała być utrzymana sesja. Przystanąłem na chwilę i uważnie przyjrzałem się zawartości. Przede mną dziecinnie banalne zadanie. Dotarłem pod wyznaczony pokój i pchnąłem lekko drzwi. O mało co nie przewróciłem się o własne nogi, gdy wchodząc w odbiciu lustra zauważyłem postać Kazukiego, który czekał na mnie, siedząc na czarnym skórzanym fotelu, popalając papierosa.  Uniósł  go, po czym strzepnął popiół na podłogę i wypuścił nonszalancko dym z ust. Spuściłem głowę i podszedłem do pudeł, w których przygotowane były kosmetyki i pędzelki. Przebierałem je, po czym starając się opanować spojrzałem raz jeszcze na jego twarz, zastanawiając się, jaki wykonać mu makijaż. Męczyła mnie myśl, jak bardzo był wściekły za sytuację i cyrk, jaki odstawiłem wczorajszego wieczora. Napotkałem się z jego wzorkiem, po czym speszony i lekko drżącymi rękoma wyciągnąłem wszystko, co uważałem za potrzebne. Kazuki wydawał się być zupełnie spokojny i w żaden sposób nie poruszony zaistniałą sytuacją. Postanowiłem zacząć od nałożenia żelowego cienia, o kolorze głębokiej czerwieni. Podszedłem do niego i bez słów uniosłem jego podbródek tak, że nasze twarze znajdowały się na tej samej wysokości. W żaden sposób nie mogłem opanować rumieńca na swojej twarzy i drżącą dłonią, zacząłem nakładać kosmetyk. Chłopak nie przestawał palić, czym utrudniał mi pracę, bo dym co chwilę leciał mi do oczu i drażnił je. Przymrużałem powieki, jednak dzielnie nie pisnąłem ani słowa. Ułatwił mi jedynie tą ciężką współpracę tym, że póki co, miał zamknięte oczy. Kiedy skończyłem nakładanie cienia, chwyciłem eyeliner w żelu i pędzelkiem zacząłem nakładać go cienko przy linii jego rzęs tak, aby ich nie posklejać. Wtedy Kazuki otworzył oczy, a ja o mało co nie dźgnąłem go w oko. Przystawił papierosa do ust i patrząc mi się prosto w oczy, na zmianę zaciągał się i wypuszczał dym, który znowu drażnił moje oczy. Kiedy szara smuga po raz kolejny zaszczypała moje czerwone już oczy, wyjechałem pędzelkiem tak, że znalazł się on w jego oku. Kazuki zasyczał i jedynie zamrugał kilkakrotnie.

- Prze...praszam. – drugą cześć słowa wypowiedziałem prawie, że niesłyszalnie.

- To się bardziej postaraj. Nie mam zamiaru spędzić tu reszty dnia. Zwłaszcza z tobą. - wyraźnie zaakcentował ostatnie zdanie, dając mi do zrozumienia, jak bardzo nie chce tu przebywać. Puściły mi nerwy. Uderzyłem dłonią o stół.

- Posłuchaj. – powiedziałem już o wiele pewniej, niż kilka minut temu. – Jeśli aż taką męczarnią jest dla ciebie przebywanie tutaj, nie wiem po co w ogóle przychodziłeś. Unikasz mnie, traktujesz jak powietrze, choć mieliśmy wyjaśnić sobie parę spraw. Już nawet na to nie oczekuję, więc zamknij się i nie utrudniaj nam obojgu współpracy tutaj. Nikt inny w tej chwili się tobą nie zajmie, bo każdy ma przydzielonego kogoś innego, więc albo siedzisz cicho, albo wypierdalaj. – nawet nie zorientowałem się, kiedy oparłem dłonie, na oparciach fotela i patrzyłem mu prosto w oczy, wypowiadając co raz to wścieklej, każde kolejne słowo. Kazuki patrzył na mnie szeroko otwartymi oczami, jakby nie docierało do niego to, co przed chwilą powiedziałem.Wtedy drzwi od Sali otworzyły się i stanął w nich Byou.

- Wszystko okej? Usłyszałem jakiś krzyki, więc przyszedłem zobaczyć co się dzieje. – w jednym momencie spojrzeliśmy na niego, dając do zrozumienia, że przeszkadza. – Fotograf zaraz tu będzie, pośpieszcie się. – kiedy blondyn opuścił pomieszczenie, Kazuki wypuścił głośno powietrze i odwrócił głowę. Bez słowa wróciłem do wcześniej wykonywanej pracy.